ستاره ی آرزوها

زمزمه های دلتنگی...

خدایا،وقتی جهان هستی با ان عظمتش و ستاره ها

با میلیاردها عبادتشان در محضر تو سر افکنده اند

من چگونه تو را بسرایم؟

خدایا ،خسته ام درمانده در گذره عمر!

راه گریزی برایم نمانده است جز چنگ زدن به رشته پر محبت تو

رهایم مکن

می دانم از کثرت گناهان

عرق شرم از پیشانیم جاری می شود

اما به من گفته اند تو خیلی مهربانی

خدایا،در این تنهایی و در اوج نیاز

بگذار برای تو بمانم و نیازم را برای تو بخوانم

جز راهی که تو نشانم دادی صراط مستقیمی نمی یابم

من غریبه نیستم و ناله هایم با تو از سر حسرت و گناه است

شعرهایم را گم کرده ام و دستانی را که سایبانم بو د ، نمی بینم

تنها پناهم در این وادی وحشت تویی

به اسمانت سوگند می میرم اگر به فریادم نرسی

در این ظلمت، پروانه ی وجودم را به باغ یادت پر می دهم

مرا سیراب کن از مهر بی پایانت

از تمامی دوستانی که توی این مدت با من بودند و منو همراهی میکردند خیلی خیلی ممنونم

برای همتون آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم که در هرجای ایران یا خارج از کشور هستید موفق و پیروز باشید.

دوستتون دارم دوستان گلم .

خداحافظ

از اينكه تا اين لحظه به ديدنم امديد و از وبلاگم و شعرام انتقاد كرديد

و منو در بهتر شدن اونا ياري كرديد تشكر ميكنم .

اين بار هم سعي كردم شعري كه ميذارم رضايت شما را جلب كنه .

از اونجايي كه هيچ واژه و احساسي زيباتر و مقدس تر از عشق

وجود نداره متن

شعرم از عشق الهام

گرفته شده .

وقتي اميد و عشقتان به خدا باشد :

هيچ چيز آنقدر عجيب نيست كه راست نباشد،

هيچ چيز آنقدر عجيب نيست كه پيش نيايد،

و هيچ چيز آنقدر عجيب نيست كه دير نپايد.

آرزو مند عشقي پاك براي تمام عاشقاي دنيا.

عشق سرمايه ای از لطف خداست

عشق حقيقتی زيبا در تدبير ماست

عشق يك شوری عجيب بی انتهاست

عشق كوته شدن فاصله ها ميان ماست

عشق در طنين يك عطش با هر صداست

عشق سوختن بال پروانه به نور شمع رواست

عشق ستاره ی پر ز نوری در شباست

عشق آواز يك پرنده ی نغمه سراست

عشق داروی طبيبی واسه درد بی دواست

عشق روشنیه آينه ی خوشبختی برای آدماست

عشق آسمون آبی و روشن، خالی از ابر سياست

عشق صداقتی ساده، عاری از رنگ و رياست

عشق را نكند كه بی قيمت و ارزش دانیم

عشق قنيمتي ست به كه مقدس و عزيزش داريم

{T}

از بيم و اميد عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

آسايش بيكرانه مي خواهم

*******************

پا بر سر دل نهاده ميگويم

بگذشتن از آن ستيزه جو خوشتر

يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه ي آتشين او خوشتر

*******************

پنداشت اگر شبي به سر مستي

در بستر عشق او سحر كردم

شبهاي دگر كه رفته از عمرم

در دامن ديگران به سر كردم

*******************
ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادي و سرورم را

*******************
آن كس كه مرا نشاط و مستي داد

آن كس كه مرا اميد و شادي بود

هر جا كه نشست و بي تأمل گفت

او دختر ساده لوح و عادي بود

*******************

ميسوزم از اين دورويي و نيرنگ

يك رنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه ي جاودانه مي خواهم

*******************

عشقي كه تو را نثار ره كردم

در سينه ي ديگري نخواهي يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذري نخواهي يافت

*******************

ديگر به هواي لحظه ي ديدار

دنبال تو دربدر نمي گردم

دنبال تو اي اميد بي حاصل

ديوانه و بي خبر نمي گردم 

*******************

در ظلمت آن اطاقك خاموش 

بيچاره و منتظر نمي مانم

هر لحظه نظر به در نمي دوزم

و آن آه به لب نمي رانم

*******************

اي زن كه دلي پر صفا داري

از مرد وفا مجو، مجو، هرگز

او معني عشق را نمي داند

راز دل خود به او مگو هرگز 
 

(*فروغ فرخزاد*)

سلام ... دوستان و همرهان هميشگي

اينبار با پستي متفاوت كه رنگ و بوي خدا جونم را ميده

به ديدنتون امدم

سر ميكنم نيايش و نيازي به ياد تو

من آن ستاره ام كه خموش ومسجودم

هر شب در سجده گه آستان تو

براي دغدغه هاي روز و شبم

براي دم و باز دم نفس هاي تنم

تو را در پس فراغ و دلتنگي

مي جويم اي غبار گرفته از چهره ي بيرنگم

تو آواز پرنده ي اقبال مني

كه بر قله ي سرنوشت خوشبختي

در اوج اين جهان بيكران نامردي

بال ميگشايي و بهترين آهنگي

امشب از خواب خوش گريزانم

خواهم هر دم از گنه روي گردانم

تا سحر تسبيح ياد تو گردانم

اي خدا!اي خداي خوبيها!

زير لب ذكر زيباي تو ميخوانم

بعد تو من دگر چه ميخواهم

گر تو بگذري زمن :من دگر هيچم

مثل يك گمشده :درجهان پر پيچم

پس تو معبود درگه من تو بيا

بر من بنده ي رو سيه رحمي كن

من گنه كارم تو ببخش مرا

بر منو گناه من تو لطفي كن

پس چنان كن سرانجام هر كاري

تو خشنود باشي و ما به رستگاري

*الهي امين*

{T}

من شكايت دارم

از زمونه .

از آدم ها بي بهونه

عاقلي كه شد ديونه

من شكايت دارم

از دورنگي از ريا

از دروغ حرف سيا

من شكايت دارم

از نا مهرباني

از شعار

فصل هايي بي بهار

از گل ها مثل خار

من شكايت دارم

از دل ها پشت حصار

اشك هايي بي قرار

چشم ها به انتظار

من شكايت دارم

از شرارت از غرور

از تبسم هاي اجباري

به زور

از تني كه مرده

نداره يه دونه گور

من شكايت دارم ...

{TA}

دوست دارم تا تو را نقاشي كنم

غنچه هاي دلمو دوباره آبپاشي كنم

دوست دارم تاكه تورا ميون ابرا بكشم

دلمو بهت بدم بيام باهات پر بكشم

دوست دارم تا بكشم چشماتوجام شراب

عشقمون حقيقي و نباشه مثل يه سراب

دوست دارم نقش بزنم توي دل تو خودمو

تا كه از جون بكشم تمام تارو پودمو

دوست دارم با تو ترانه شم تا با هم بخونيم

تا كه توي زندگي قدر همو خوب بدونيم

دوست دارم دستات را بكشم رو به آسمون

وقتي كه دعا كني براي من از دل وجون

{TA}

مثل هجوم پائيز تو يك شب غم انگيز

پنجره ها شكستند سكوت شب بهم ريخت

آسمونم سياه شد نگات ازم جدا شد

يهو دلم به هم ريخت دلشوره اي به پا شد

آئينه ها شكستند تصوير ها دو تا شد

گل هاي ياس و نرگس پژمرده و سياه شد

تقويم ما ورق خورد همهمه اي به پا شد

خوابي كه ديده بودم تعبير عشق ما شد

رفتي و روزگارم بي معني و فنا شد

بعد تو همدم من نفرين و اشك و آه شد

بي معرفت نگفتي بر حال من چه ها شد

بعد تو سرنوشتم تاراج غصه ها شد

وقتي كه رنگ چشمام بي نور شد .

سياه شد

{TA}

كاش كه يه روز با همديگه

سوار قايق مي شديم

دور از نگاه آدما

هر دو مون عاشق مي شديم

كاش آسون با وسعتش

تو دستامون جا مي گرفت

گلاي سرخ دلمون

كاش بوي دريا مي گرفت

كاش كه يه ماهي قشنگ

براي ما فال مي گرفت

برامون از فرشته ها

امانتي بال مي گرفت

*مريم حيدرزاده*

از هياهوي واژه ها خسته ام

من سكوتم را

از اوراق سپيد آموختم.

آيا سكوت

روشن ترين واژه ها نيست؟

هميشه در خلوت

مرگ را مجسم ديده ام

آيا مرگ

خونسردترين واژه ها نيست؟

تا چشم گشودم

از چشم زندگي افتادم.

شبي _شايد امشب_

زير نور ماه و خواهم نشست

در ذهنم ورق ميزنم

برگ . برگ خاطراتم را

و سهم كوچك خودم را

از عشق

بر جسم سردم

خال خواهم كوفت.

وهم زمان

پايين آخرين برگ خاطراتم

خواهم نوشت :

پايان

{TA}

وقتي رفتي و منو تنها گذاشتي

روي قلب من چه ساده پا گذاشتي

روي زخمام هميشه نمك مي ذاشتي

چون كه تو عشق منو باور نداشتي

من برات عروسك و بازيچه بودم

كه برات گريه كنم واست بخندم

من تورا دوستت داشتم از ته قلبم

ولي ديگه مرد دلم ببين چه سردم 

{TA}

آسمان تاريك است

چون ز ابرهاي سياه پوشيده است

دل من غمگين است

چون گلي پژمرده است

اشك من خشكيده است

چشم من از اين پس

جاي اشك خون ببار

سهم من نفرين است

روزگار ننگين است

كسي نيست تا از من باز پرسد

كه چرا؟

حال من اينگونه

چون مجنون

ديوانه

غمگين است؟

{TA}

من و تو , تو شوق پرواز

هر دومون مي خونيم آواز

دست تو دست هم ميزاريم

زندگي مي كنيم آغاز

واسه هم معني مي كنيم

عشق و زندگي را با ناز

تو برام يه دنيا احساس

من ميشم برات يه همراز

دل خوش و هميشه مستيم

هر دومون هم دل و هم ساز 

{TA}

بگذار سر به سينۀ من

تا كه بشنوي

آهنگ اشتياق دلي دردمند را...

شايد كه بيش از اين نپسندي

به كار عشق

آزار اين رميده سر در كمند را

بگذار سر به سينه ام تا بگويمت

اندوه چيست ؟...

عشق كدام است؟ ...

غم كجاست ؟...

{TA}

وقتي نيستي آسمون پر از غمه
زندگي بي تو برام چه مبهمه
اطلسي هاي قشنگ باغچمون
رنگ ميبازن و چه ساده ميشكنه
سر رسيد هاي پر از خاطرمون
پرده هاي روشن پنجره مون
همه در نبود تو پر از غمه
كوچه هاي پر ز عابراي عشق
ناودوناي پر شرشراي عشق
ساز تنهايي برامون مي زنن
وقتي نيستي بي ستاره اند همه شبهام
بغض ميشينه دوباره توي نگام
شعرام انگار كه معنا ندارن
دنياي بي تو . برام جهنمه
وقتي نيستي بهارم رنگ خزون
قاصدك ها بي خبر . دل نگرو

نميشه بي تو ترانه اي سرود

پس براي هميشه پيشم بمون

{TA}

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه ها ی تبرهاتان

زخمدار است

با ریشه چه می کنید ؟

گیرم که بر سر این بام

بنشسته در کمین پرنده ای

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته ی

در آشیانه چه می کنید ؟

گیرم که باد هرزه ی شبگرد

با های و هوی نعره ی مستانه در گذر باشد

با صبح روشن پر ترانه

چه می کنید ؟

گیرم که می زنید

گیرم که می برید

گیرم که می کشید

با رويش ناگزير جوانه چه مي كنيد؟